Samo jedna nacija "vrijednija" od BiH - Evo koliko sati sedmično se radi širom Evrope

Evropljani danas rade manje nego prije deset godina, ali razlike među državama i dalje su ogromne. Prema najnovijim podacima Eurostata, prosječna radna sedmica u Evropskoj uniji iznosi 35,9 sati, dok je 2014. godine bila oko 37 sati. To znači da se evropsko tržište rada polako kreće ka kraćem radnom vremenu, većem fokusu na balans između privatnog i poslovnog života i fleksibilnijim modelima rada.

Mapa Eurostata pokazuje da su razlike između sjevera i juga Evrope veoma izražene. Najduže rade zaposleni u Turskoj, gdje prosječna radna sedmica iznosi čak 42,4 sata. Odmah iza nje je Bosna i Hercegovina. U našoj zemlji se radi prosječno 40,9 sati sedmično. U Srbiji se radi prosječno 40,6 sati sedmično, što naše istočne komšije pozicionira na treće mjesto u Evropi.

U zemljama Balkana su brojke također veoma visoke. U Grčkoj zaposleni rade prosječno 39,6 sati sedmično, u Bugarskoj 39,5, u Rumuniji 38,7, dok Hrvatska bilježi 37,7 sati. Slovenija je na 38,3 sata. Sa druge strane, zemlje zapadne i sjeverne Evrope imaju znatno kraće smjene. Holandija je apsolutni rekorder sa samo 31,9 sati rada nedeljno, dok Danska, Njemačka i Austrija imaju oko 34 sata.

Podaci jasno pokazuju i jednu zanimljivu geografsku podjelu: što je država bogatija i produktivnija, to se uglavnom radi manje sati. Upravo zato zemlje poput Holandije, Danske ili Njemačke imaju kraće radne sedmice, ali i među najvećim nivoima produktivnosti i životnog standarda u Evropi.

Posebno je zanimljivo što duže radno vrijeme ne znači automatski i veću efikasnost. Nizozemska, koja ima najkraću radnu nedelju u Evropi, godinama važi za jednu od najproduktivnijih ekonomija na svijetu. Analize pokazuju da je tamošnji model zasnovan na fleksibilnom radu, velikom broju part-time poslova i fokusu na efikasnost, a ne na broju sati provedenih u kancelariji.
Slični rezultati pojavili su se i tokom eksperimenata sa četvorodnevnom radnom sedmicom u evropskim zemljama poput Islanda, Velike Britanije, Portugala i Njemačke. U velikom broju slučajeva kompanije su prijavile manji stres zaposlenih, veće zadovoljstvo i jednaku ili čak veću produktivnost.

Naravno, kraća radna sedmica ne funkcioniše isto u svim sektorima. Eurostat navodi da se najduže radi u poljoprivredi, građevini i rudarstvu, dok su najkraće radne sedmice zabilježene u obrazovanju, kulturi i umjetnosti.
Sve više država pokušava da pronađe model u kojem zaposleni rade manje sati, ali efikasnije. Dok Balkan i dalje ostaje region dugih radnih sedmica, sjever Evrope pokazuje da kraći rad ne mora da znači slabiju ekonomiju. Naprotiv, u pojedinim slučajevima upravo su zemlje sa najmanje radnih sati među najbogatijima i najzadovoljnijima u Evropi.